شهر هوشمند که به تازگی در ادبیات سیاست‌مداران ایرانی آن‌ را می‌شنویم گواه بر این است که دولت‌مردان نیز علاقه‌داران تا به این حوزه وارد شوند و این یعنی رفاه اجتماعی و سرعت بیشتر و هزینه کمتر، در این بین باید دانشگاه‌ها به عنوان پایگاه علمی کشور طلایه‌دار این عرصه باشند و با طرح‌های نظیر حذف کارت دانشجویی و انجام کلیه امور به صورت الکترونیک با تلفن‌ همراه می‌تواند گامی موثر در این عرصه بردارند، تصور کنید دیگر از ژتون‌های کاغذی غذا خبری نیست، کتاب‌ها با یک اسکن ساده QRcode امانت داده می‌شوند، ورود به آزمایشگاه‌ها با NFC صورت می‌گیرد، کارت‌های حمل و نقل و حتی کارت‌های بانکی حذف می‌شوند و این یعنی سرعت و امنیت بیشتر!کلاس‌ها، امتحانات و همه‌ی امور مربوط به آموزش که در این سال‌ها تغییری نکرده‌اند به سرعت هوشمند می‌شوند و این یعنی خداحافظی با کاغذبازی‌های قدیمی و ورود به دنیای هوشمند.

دولت برای شروع این سیاست‌ها باید از محیط داتشگاه آغاز کند چرا که این محیط توانایی آزمون و خطا و همچنین استفاده از نیروهای جوان را در خود دارد.